تاج از فرق فلک برداشتن

جاودان آن تاج بر سرداشتن

در بهشت آرزو ره یافتن

هر نفس شهدی به ساغر داشتن

روز در انواع نعمت ها و ناز

شب بتی چون ماه در بر داشتن

صبح از بام جهان چون آفتاب

روی گیتی را منور داشتن

شامگه چون ماه رویا آفرین

ناز بر افلاک اختر داشتن

چون صبا در مزرع سبز فلک

بال در بال کبوتر داشتن

حشمت و جاه سلیمانی یافتن

شوکت و فر سکندر داشتن ،

تا ابد در اوج قدرت زیستن،

ملک هستی را مسخر داشتن،

برتو ارزانی که ما را خوش تر است

لذت یک لحظه "مادر" داشتن !

فریدون مشیری

«اگر مردها بخش بزرگی از مشکل هستند، باید بخشی از راه حل هم باشند. ما باید به وجود مردانی که در جنبش برابری زنان کار می‌کنند، باور داشته باشیم.» این سخن یک مرد فمینیست ایرانی است. "مرد فمینیست" چه مقوله‌ای است؟

همگانی شدن برابری خواهی

مردهای فمنیست می‌گویند تغییری که نسبت به رابطه‌ی زن و مرد در جامعه‌ی ما اتفاق افتاده محدود به قشر محدودی نیست و پذیرش حقوق برابر زنان، موضوعی است که بسی از دایره‌ی نخبگان جنبش زنان فراتر رفته است. زنان و مردانی را می‌بینیم که در عرصه‌های هنری، در عرصه‌های فرهنگی، در پهنه‌های مختلفی از زندگی و حتا در خیابانها در مقابل طرح امنیت اجتماعی همراه و همپای زنان مقاومت نشان می‌دهند.
"همان اتفاقی که در میدان صادقیه تهران افتاد، یک مرد بود که حمایت کرد از دختری که مورد تعرض نیروهای امنیتی قرار گرفته بود. یا در واقع در داخل ترانه‌هایی را می‌شنویم که از سوی مردها سروده می‌شود در حمایت از حقوق زنان. می‌بینیم فراتر رفته است این گفتمان برابری‌خواهی از جمعیت محدود نخبگان. بنابراین می‌توانیم امیدوار باشیم در چندسال آینده تغییراتی در مناسبات مردسالارانه بوجود بیاید. مردسالاری در ایران و در دنیا درحال تنبل شدن و شکست خوردن است."
و محسن مالجو اضافه می‌کند:"در ایران مردان فمینیست کم نیستند که دارند کار می‌کنند و دغدغه دارند. مطمئنا از جنبش زنان تاثیر گرفته. و من این را از یکطرف دیگر یک جهت تاریخی هم می‌دانم. ما بهرحال باید به سمت یک جامعه برابر همراه با عدالت پیش برویم؛ و مطمئنا پیش می‌رویم. ما جزیی از همین فرایند تاریخی هستیم."...

برای بعضی تصمیم‌ها در زندگی، همیشه ترس‌هایی هست. ترس‌هایی که بین همه ما مشترک است. بین من و تو که در شهر زندگی می‌کنیم هیچ فرقی نمی‌کند با زنی که در دور‌ترین روستا زندگی می‌کند.

نخندید

گریه هم لازم نیست

بر درد دو چیز لازم است: صبر و تفکر...

زن بودن در ذات درد نیست

که اصالتا یک لذت است

گوشه ایی از شکوه پروردگار را به رخ جهان کشیدن است

سرمست شدن از عطر طراوت است

طراوتی که از اعماق وجودت می تراود 

زن بودن یعنی بی انتها لطافت در دنیایی پر از خشم و خشونت و زبری

لطافتی هم در روان و هم در جسم 

نه!! 

باز هم می گوییم زن بودن درد نیست

درد... در کجا زن بودن است...

جایی زن بودن دردناک است که زن را - این نغزترین سروده خدا را - کسی معنی نکند

بودنش را

 لطف و لطافتش را

کسی تفسیر نکند  

آوار غم زمان را بر پیکره نحیف روحش کسی نبیند

نجوای غم اش را گوشی نشنوند

و

.

.

طبیبی بر زخم های تازیانه حماقت مرهمی ننهد...

آری این درد است.

http://weblogpersia.persianblog.ir  آرام ايراني

امسال فريده حسن‌زاده براي شعر «در جواب دخترم که پرسيد: چرا مرا به دنيا آوردي؟»

متن شعر به زبان انگليسي در ادامه مطلب

هدف این مقاله روشن ساختن این بدفهمی نسبت به فمینیسم است که بر اساس آن فمینیسم بعنوان یک جنبش ضد ازدواج، ضد خانواده و ضد مرد و یک جنبش وارداتی غربی تلقی می شود. مردان هم می توانند فمینیست باشند، زیرا فمینیسم فلسفه و جنبشی است علیه هرگونه اشکال ستمگری، از جمله ستمگری جنسیتی. فمینیسم علیه ازدواج و خانواده نیست بلکه می خواهد این نهادها را از بی عدالتی هایی که در آنها عجین شده اند پاک کند. مردان از جنبش فمینیستی رانده نمی شوند؛ در واقع مردانی که نسبت به مسائل جنسیتی حساس هستند باید خودشان را جزئی از این جنبش بدانند. ک. باسین (K. Bhasin) و ن.س خان (N.S. Khan) فمینیسم را در بستر جغرافیایی جنوب آسیا اینطور تعریف می کنند: "فمینیسم عبارت است از آگاهی نسبت به ستم بر زنان و بهره کشی از آنان در جامعه، در محل کار و در درون خانواده؛ و عمل آگاهانه ی زنان و مردان برای تغییر این وضعیت". بنابراین هر کس که با این فلسفه احساس اشتراک دارد و از تعهد برای پایان دادن به ستم جنسیتی حمایت می کند یک فمینیست است. من می خواهم این تعریف را گسترش بدهم تا ریشه های دیگر ستم را نیز، مانند ستم طبقاتی، ستم سیستم بسته ی کاستی، ستم قومیتی و ستم مذهبی در بر بگیرد؛ شکل های ستم که با ستم جنسیتی در آمیخته هستند. این شکل های ستم روی زندگی مردان هم تاثیر می گذارند اما نه به اندازه ی زنان....

نویسنده: نیگات گاندی / برگردان: نريمان رحيمي

بزرگ بود
           و از اهالی امروز بود
                                     و با تمام افق های باز نسبت داشت
                                                                 و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید

...

سهراب سپهری

در روزهای آینده باز هم  فیس بوک پُر از شگردهای مختلف برای تبریک روز زن خواهد شد. اشاره ی مستقیم به برخی از این شگردها فرصت مفصلی می طلبد و مباحث مختلفی را پیش می کشد، اما به طور کلی می شود نکاتی را طرح کرد. بررسی ای که سال گذشته پس از مدت ده روز مرور صفحات مختلف اینترنتی داشتم به این نتیجه رسیدم که نود درصد تبریکات بدون اشاره (با در نظر گرفتن مختصری از رویکردی نشانه شناختی!!) به هیچ نوع زمینه ی تاریخی این روز بوده است. تنها مردی(غالبا) یا زنی(خیلی کم) به زنی دیگر تبریک گفته و اصرار بر کاربرد ضمیر ملکی هم بوده است ( «روز»اَت).

نویسنده : پ.رحیمی

عمه بلقیس به همه چیز کار داشت ،

به اینکه دختر همسایه تازگی ها زیر ابرویش را برداشته ،

به اینکه زن مطلقه ای که طبقه ی دوم زندگی می کرد بعد از نیمه شب برگشته ،

به اینکه فلانی توی مهمانی دامن کوتاه پوشیده.

عمه بلقیس زن نجیبی بود و دوست داشت که همه ی دنیا مثل او به مقوله ی نجابت نگاه کنند.

هرکس حرکتی می کرد که با عرف و سنت های او نمی خواند عمه بلقیس لبش را می گزید و روی گونه هایش می زد اما هیچ پاسخ ...... صریحی برای رد آن نداشت.

اگر خیلی به چالش می کشیدی اش و ثابت می کردی که فلان کار آنقدرها هم بد نبوده می گفت: وا خدا مرگم بده ،همسایه ها چی فکر می کنند؟؟؟

چون اصولا اینکه بقیه چه فکری می کنند در فرهنگ عمه بلقیسی از اینکه خود آدم چه فکری می کند مهم تر است.

لازم نیست عمه ی کسی باشید تا عمه بلقیس باشید.

“عمه بلقیسی” فرهنگ غالب کشور ماست.

عمه بلقیس ها همه جا هستند و به همه چیز کار دارند.

به عقاید دیگران، به لباس پوشیدن دیگران، به آدامس خوردن دیگران، به اینکه کی با کی رفت و با کی آمد و با کی خوابید.

عمه بلقیس ها داعیه دار فرهنگ و شرافت و نجابت و همه چیزهای اینجوری هستند و ماموریت دارند مردم را زیر ذره بین بگذارند و نقد و ارشاد کنند.

در فالس نیوز در مورد دست دادن اصغر فرهادی با آنجلینا جولی می نویسند یا در مورد خندیدنش با جودی فاستر.

عمه بلقیس ها همه را شکل فاحشه می بینند.

اصولا دریچه ی دیدشان از زیپ شلوارشان باز تر نمی شود.

هرکس یک کم متفاوت، یک کم شاد، یک کم آزاد، یا ساختار شکن باشد در قاموس عمه بلقیس فاحشه به شمار می رود.

این را هم بگویم که در قاموس عمه بلقیس بقیه بدی ها مثل دزدی، دروغ گویی ، ریاکاری و … مهم نیست. مهم این است که فاحشه لقب نگیری.

و البته آنها در بکار بردن این برچسب امساکی به خرج نمی دهند.

عمه بلقیس ها مردمان نازنینی هستند گاه،پدر ها و مادرهای ما، دایی و خاله و گاه خود ما هستند. اما باید درک کنند که همه مثل هم نیستند و همه مثل هم فکر نمی کنند، لازم است حد خودشان را بدانند.گاه لازم است در برابرشان ایستاد و در نهایت قاطعیت بهشان گفت: آنچه دیگران با زندگی خودشان می کنند به شما مربوط نیست!

چیزهایی وجود دارد که متعلق به حریم خصوصی افراد است.تا وقتی آزادی های آن فرد مانع آزادی و امنیت ما نشده است ما حق مداخله در آن را نداریم.

نمی دانم چرا یاد عمه بلقیس افتادم!

http://shahrzad.persianblog.ir/

زنان در زندگی روزمره بسیاری از فشارها را در همه ی جنبه های زندگی، از فرهنگی و اجتماعی گرفته تا سیاسی و اقتصادی، تحمل می کنند، اما همه ی این فشارها ناشی از واقعیت زندگی کنونی نیست، بلکه بسیاری از آن ها از وحشت از آینده سرچشمه می گیرد. وحشت از تبعیض و خشونتی که در آینده انتظار زن را می کشد، همواره با اوست: وحشت از ناامنی فردی، فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی. وحشت از رنگ های گوناگون زن ستیزی.

وحشت های زنانه نه تنها حوزه ی زندگی و عمل زنان را در زندگی کنونی محدود می سازد، بلکه افق دید آنان را از توانایی هایشان و حوزه ی عمل شان در آینده تنگ می کند، اعتماد به نفس را از آن ها می گیرد، امکان برنامه ریزی واقع بینانه برای آینده را از آن ها می گیرد، تصویری را که آنان از خود و جامعه دارند، ناقص و زشت می سازد و نوعی تنش بیهوده و دایمی به زندگی آنان می افزاید. در این وحشت ها به گونه ای دردهایی افزون بر دردهای تبعیض و خشونت و بی عدالتی آشکار است که زنان از آن ها رنج می برند. این وحشت های زنانه، دردهایی پنهان و نامریی است که فقط روی دوش زنان سنگینی می کند و توسط آن ها حس می شود. این وحشت های زنانه دردهای اجتماعی جنسیتی است که تنها خاص زنانی نیست که در روستاهای دورافتاده ی استان هایی چون گلستان و کردستان زندگی می کنند.....

روباه گفت :سلام .
شارده كوچولو مؤدبانه جواب داد :سلام… شازده كوچولو به او پيشنهاد كرد :بيا با من بازي كن . من خيلي غمگينم.
روباه گفت :نمي توانم با تو بازي كنم . مرا اهلي نكرده اند.
شازده كو چولو آهي كشيد و گفت : ببخش . اما كمي فكر كردو باز گفت : “اهلي كردن ” يعني چه ؟..
 روباه گفت :اين چيزي است كه تقريبآ فراموش شده است . يعني پيوند بستن … مثلآ تو براي من هنوز پسر بچه اي بيشتر نيستي ، مثل صد هزار پسر بچه ديگر . نه من به تو احتياج دارم نه تو به من احتياج داري.من هم براي تو روباهي بيشتر نيستم ،مثل صد هزار روباه ديگر . ولي اگر تو مرا اهلي كني ، هر دو به هم احتياج خواهيم داشت . تو براي من يگانه جهان خواهي شد و من براي تو يگانه جهان خواهم شد .
 شازده كوجولو گفت : كم كم دارم مي فهمم. يك گل هست كه گمانم مرا اهلي كرده باشد …

کتاب کم حجم شازده کوچولو را اینجا دانلود کنید

پیچیدگی جوامع بشری در قرن بیست و یکم به آنجا رسیده که روابط جنسی، که جزء ابتدایی‌ترین مسائل انسانی است، به پیچیده‌ترین مسئلة اجتماعی تبدیل شده است. بهره‌جویی مادی از این رابطه تا به آنجا پیش رفته که شبکه‌های اقتصادی «زن» را مانند کالایی صادراتی در فهرست اقلام سودآور قرار داده‌اند و با تمسک به هر وسیله‌ای راه را برای کسب درآمد هرچه بیشتر خود فراهم می‌کنند.

 رویا کریمی‌مجد
karimi@zanan.co.ir

در بانكوك مي توان باهر قيمتي يك زن خريد.

از 50بات كه معادل 2شيشه نوشابه است ،تا2000بات كه دختربچه هاي لاغر و ريز اندام تايلندي را به اجاره مي دهند و دلالان ؛زنانگي را مانند كالا به حراج مي گذارند.
در بانكوك و يا پاتايا و حتي پكت مي توان،با قدم زدن در كوچه پس كوچه ها،شاهد انواع و اقسام ؛شو س ك س ها،ديسكوهاو ترياها و خانه هاي باشيد كه با زن از توريست هاي سراسر دنيا پذيرايي مي كنند. توريست هاي كه اگر مايل باشند مي توانند با كمترين پول شب را در كنار دختربچه هاي 12-13ساله تايلندي به صبح برسانند.
دخترك 17ساله اي كه مقابل هتل بساط سوسك فروشي دارد،با شلوار جين كوتاه ،موهاي زرد و قرمز رنگ كرده كه با فكل هاي سفيد آن را بسته است.و صورت كاملا نقاشي شده عجيب و غريب و لب هاي كه با ماتيك پررنگ آلبالويي ،با حركت هاي تند و سريع از آغوش مرد اروپايي به آغوش مرد آسيايي مي رود و با همه دلبري هايش موفق نمي شود كه خود را هم قيمت يك پرس غذا كه مخلوطي از سوسك و كرم است به مرداني كه گوشه خيابان روي نيمكت ها نشسته اند ارزاني كند.

گزارشی از: فريبا داودي مهاجر

امشب خواهر من فاحشه شد...
و شاید خواهر تو...
و شاید تو...
غیرتی نشو ، صبر کن...

امشب از فرط گرسنگی یک بسته نان از سوپر مارکت محله مان دزدیدم

و در راه با بی رحمی پا بر روی موریانه های ریز گذاشتم

هنگام داخل شدن آستین سوئیشرتم به دستگیره ی در گرفت و پاره شد

اه لعنتی... ، همین برایم مانده بود...

زن و هویت زنانه در همه جوامع ـ و در جوامع مردسالار به ویژه ـ بصورت مسألهای گفتگو انگیز ابراز وجود کرده است. بسیاری از فرهنگها و جوامع بشری دیروز و امروز، تبلور حس آزادی خواهی، مبارزه جویی، استقلالیت، تفکر منطقی، هوش و ذکاوت را در زنان سرکوب و تخریب میکنند و بدین ترتیب اجازة هرگونه فعالیت را خارج از حیطة خانه و خانواده از زنان سلب میکنند. فریدریش انگلس (1820ـ 1895 میلادی) فیلسوف و نظریه پرداز آلمانی، اسارت و تابعیت زنان را نتیجة دادهها و فرآوردههای نهاد جامعة طبقاتی و ابزارهای تحت خدمت نظام سرمایه داری میداند. او ریشة همة خشونت و ستمی که بر زنان میرود را در در سرشت سرمایه داری میجوید و نیز رهایی تمام انسانها را از بند سلسله مراتب اجتماعی و تبعیض و دوگانگی و چندگانگی که بر روابط انسانها حاکم است، در فروپاشی مایه ها و درونمایه های سرمایه داری و ابزارهایی که ارزشهای آن را تشدید و قوت میبخشند، میبیند. ....

برگرفته از سایت آسمانه

باز شدن بحث بکارت يکی از ملموس ترين و انضمامی ترين مسائل زنان را به صحنه گفتگوی اجتماعی آورده است. گرچه دامنه اين گفتگو حاليا عمدتا به رسانه های اينترتی محدود است اما به اندازه کافی کاشف از واقعيت های در جريان زير پوست فرهنگ و جامعه هست.

تجربه های قبل از ازدواج ظاهرا بحث تازه ای نيست. زيرا از قديم در تاريخ و ادبيات می توان اسنادی يافت که از رابطه  جنسی گروههايی از دختران پيش از ازدواج حکايت دارد. اما آنچه جديد است ايستادگی نهاناشکار در برابر سنت بسيار مقاومی است که از دختران برای ازدواج بکارت را طلب می کند. اين موضوع گرچه تا حد حفظ پرده ای طبيعی از سوی عروس برای داماد تقليل داده شده ولی واقعيت اين است که با مفاهيم ضمنی بسياری از نظر نقش زن در خانواده همراه است.

بکارت در واقع يکی از محوری ترين شناسه های دختران در سنت است و به همين نسبت حذف آن يا گرايش به حذف آن به معنای تغييری اساسی در شناسه های زن و مناسبات دو جنس است به صورتی که تا امروز می شناخته ايم. به نظرم يکی از دلايل  آشفتگی در اين بحث و هم در عمل اجتماعی دختران در اين زمينه، دقيقا به همين خاطر است که ملازمات حذف بکارت کمتر در نظر گرفته می شود. بخشی از اين مسير البته به طبع و به غريزه و بنا به يک جريان عمومی دست کم در ميان گروههايی از  جامعه و بدون آگاهی متناسب پيموده می شود اما نمی توان تمام اين مسير را بدون توجه به آگاهی های نظری و توصيه های عملی همراه با آن طی کرد.

از دیر باز جوامع انسانی در پی دست یابی امکانات رفاهی و مچاله کردن دنیا گامهایشان را محکم کرده اند . هر چیز در دنیا بوده و هست را از آن خود دانسته همچنان که می دانند، که گاه و بسیار ازآن سهم الارث و مایملک یکدیگرشمارش و مهر می خوردند همچنان که می خورند!. بارز آن زنان پش ازاسلام که بعد از مرگ شوهرانشان به ارث می رفتند یا در رسم منحوس ساتی با جسد همسرانشان سوزانده می شدند، قائده غیرمستثنی که بیش از بیشتر مورد هجوم قرار داشته و دارد؛ از ابتدای سکونت تا کنون در جنگ و صلح ..در جنگ ها غنیمت بوده اند و برده ، در زمان صلح نیز خون بس .....

نویسنده: بهاره برزگر

فروغ از خودش می گوید صادقانه حتی درگیری های دورنی اش را با رویاهایش بدون هیچ اضافه یا کمی بیان میکند از جامعه نمی گریزد حتی زمانیکه از دایره ممنوعه پای بیرون می نهد و سیب را با ولعی خاص دندان می زند و بازهم عاشق است . او میداند که مردم او را چگونه می نگرند ، او از حسرت ،حسادت و بدبینی  هرمنغی نگری دیگری باخبراست اما درعین حال کماکان دخترانه منتظر رسیدن کسی است که تشنه بوئیدن اوست . با او زندگی می کند بی هیچ طمعی و نومید نمی شود .

نویسنده: اقلیما (انیسه) پولادزاده  http://shahrzad.persianblog.ir/

من بعد از تو متولد شدم... 

من زن ام  

همام حوایی که تورا از بهشت برین ُآواره ی این کویر اضطراب کرد... 

من همان کینه ی کهنه ی هزاران ساله ام... 

من بعد از تو آمدم ... 

نمی خواهم دوم باشم ولی ...اول هم نمی خواهم باشم...سایه ی تو  هم نیستم ... 

من می خواهم زن باشم شانه به شانه ی تو...  

شیطان تو را نتوانست فریب دهد اما مرا... چرا 

راستی هنوز هم نگفته ای چطور با آن همه ادعا گول مرا خوردی...گرچه هنوز هم خام فریب های زنانه ام می شوی و به روی خود هم نمی آوری .. شاید هم اصلا نمی فهمی... 

من زن ام یاد گرفته ام سکوت کنم خیلی وقت ها ...گاهی فریاد هایم نیز در سکوت می شکنند ... 

وقتی یک جور ی به شال قرمزم زل می زنی ... می دانی قرمز رنگ قشنگیست؟؟ 

وقتی به خودت اجازه دادی و پاکی ام را فدای ..هوس هایت کردی...باز هم سکوت می کنم .نمی دانم چه مرگم می شود که فریاد نمی زنم ... اشک هم نمی ریزم...  

تو خیلی وقتها خیلی چیزها را نمی بینی...شرم چشمانم و سرخی گونه هایم را وقتی کلمات پاستوریزه نشده ات را روانه ی من می کنی می بینی؟ 

تو از چشمانم فقط مقدار زیبایی اش را می بینی ...غمش را ...حرفش را  نادیده می گیری...ولی من خیلی وقتها می خوانم چشمانت را و باز هم سکوت...  

تو همیشه پاک تر از من بودی ..و من می شوم بلای آخر الزمان... من عصیان می کنم فقط ...و فقط یاد گرفتی مرا سرزنش  کنی که چرا فاطمه (س) نیستم ؟؟؟به من بگو تو چقدر علی (ع) شدی؟؟!!

من در عصیان فروغ غرق می شوم و تو بی شرمانه می گذری و می گویی چند؟؟؟ 

من دلم را باتو لای همان گل های سرخی که نمی دانم برای چند نفر بردی جا می گذارم ...  

 من دلم را توی چشمانت جا می گذارم وتو راحت می روی ...روحم زن می شود و تو مرا جا می گذاری...

من با درد می آفرینم ...عجیب زندگی ام با درد عجین شده ...خاک من از درد بود و دل ...خاک تو شاید خیلی وقت ها دل هم نداشت... دل نداری که گاهی صورتم یکهو کبود می شود...و من هی می گویم پایم به پله گیر کرد....افتادم!!!

من می آفرینم ...من با درد می آفرینم و با یک لبخند کودکم عاشق می شوم ...  

من زن می شوم...من مادر می شوم ...من زیبا می شوم ...من احساس می کنم ... 

شعر می گویم ...

من عجیبم ...اشک می ریزم...من فال های حافظ را اگر اسم تو نباشد باور نمی کنم... 

من اگر عاشق شوم ، نمی توانم ...تو اگر عاشق نشوی هم می توانی... 

من اگر بی وفا شوم خائنم و تو ...مردی فقط ... 

مرد ... 

این کلمه ی سه حرفی عجیب برایم سخت می شود گاهی اوقات... 

اگر نخواهمت ...باز هم سایه ات را برای مصلحت می خواهم ..مصلحتی که مردان قانون نویس تعیین می کرده اند... 

من، دختر حوا...یاد گرفته ام عریانی دلم را لااقل، بگذارم برای کسی که با دستانش می بخشد ،و با چشمانش می گوید... 

من دختر همان حوایم..هنوز هم سیب می چینم...و تو هنوز آدم نشدی...

من بعد از تو آمدم ... 

نمی خواهم دوم باشم ولی ...اول هم نمی خواهم باشم...سایه ی تو  هم نیستم ... 

من می خواهم زن باشم شانه به شانه ی تو...  

از طرف يك ناشناس

ذهن من هنوز پنج ساله است، خسته است از جامعه ای که اگر زنی مورد تجاوز قرار بگیرد زن را مورد خطاب قرار می دهد که چرا حجابت کامل نبود  و مقصر می شمارند که مرد را گناه انداخته و  از مرد نمی پرسد که چرا مثل یک حیوان رفتار کرده است. خسته است از جامعه ای که  اگر زنی مورد خیانت قرار گرفت به او توصیه می کند که صبوری کند و خانمی پیشه کند و بیشتر به مردش توجه کند، خسته است  از جامعه ای که سزای خیانت در آن برای مرد توجه  بیشتر و برای زن سنگسار است. خسته است  از جامعه ای که زن هایش قوز کرده و ترسیده و تهدید شده اند و مردهایش با افتخار لگن خاصره شان را جلو می دهند و به شومبول های طلای خود می نازند و به خودشان جرات می دهند به زن ها یی که دو برابر آنها قد کشیده اند لقب کوتولگی بدهند....

نویسنده: ناشناس

اسم‌ من‌ مونا ست‌ و 19 ساله‌ هستم‌. پدرم‌ بنا بود. از روزی‌ که‌ به‌ دنیا آمدم‌ صدای‌ دعواهای‌ پدر و مادرم‌ در گوشم‌ نجوا می‌کردند. مادرم‌ عاشق‌ پسر دیگری‌ بود اما خانواده‌اش‌ او را به‌ زور به‌ عقد پدرم‌ درآورده‌ بودند. در دریای‌ تلخی‌، کینه‌ و درگیری‌ بزرگ‌ شدم‌ مادرم‌ اصلا اهمیتی‌ به‌ من‌ و خواهر کوچکم‌ نمی‌داد. دیگر از این‌ وضعیت‌ خسته‌ شده‌ بودم‌. حسرت‌ دست‌ محبت‌ مادرم‌ را می‌کشیدم‌. اما افسوس‌… افسوس‌ که‌ مادرم‌ تمام‌ فکرش‌ معشوقه‌اش‌ علی‌ بود. زندگی‌ ما بخاطر وجود او سیاه‌ شده‌ بود. نمی‌توانستم‌ خیانت‌های‌ مادرم‌ به‌ پدرم‌ را تحمل‌ کنم‌. از آخرش‌ می‌ترسیدم‌ اگر یک‌ روز پدرم‌ می‌فهمید چه‌ می‌شد. پدرم‌ بخاطر کارش‌ از صبح‌ تا شب‌ کار می‌کرد مادرم‌ هم‌ در غیاب‌ پدرم‌، علی‌ را به‌ خانه‌ می‌آورد. گاه‌گاهی‌ هم‌ با او به‌ تفریح‌ و گردش‌ می‌رفت‌. دلم‌ به‌ حال‌ پدرم‌ می‌سوخت‌. بخاطر مادرم‌ و بچه‌هایش‌ از صبح‌ تا شب‌ کار می‌کرد. اما چه‌ بی‌فایده‌، شب‌ها هم‌ با مادرم‌ دعوا می‌کرد. چون‌ بی‌توجهی‌هایش‌ را نسبت‌ به زندگی‌ و بچه‌هایش‌ می‌دید.... 

منبع: اینترنت